คิดถึง "เวนิส"

คิดถึง “เวนิส”

เคยไปที่ไหนแล้วตกหลุมรักจนถอนใจไม่ขึ้นบ้างไหมคะ?
          “เวนิส” เป็นสาวเจ้าเสน่ห์ในแบบนั้น แบบที่สามารถทำให้ใครๆ เกิดอาการรักแรกพบจนอ่อนระทวยแทบจะม้วยมรณ์ได้ในทันทีที่สบตา
          ในความรู้สึกของฉัน เวนิสทั้งเมืองเหมือนภาพวาดที่งามสุดแสนด้วยฝีมือจิตรกรชื่อก้องโลก เป็นภาพหลากมิติที่ผู้ครองนครนำขึ้นประดับอยู่ในโถงรับแขก ดึงดูดให้พิศเพลินด้วยมนต์สะกดแห่งสีสันและเรื่องราว
          ไม่ว่าจะมีเวลาเพียงช่วงวันหรือข้ามคืน เวนิสก็คุ้มค่าต่อการเหยียบย่างไปเยือน ให้ฝ่าเท้าของเราเรียกหาสัมผัสพิเศษของการยืนอยู่บนท่อนซุงกลางทะเลที่บัดนี้ฝังแน่นหยัดอยู่บนชั้นดินดานแข็งแกร่ง รอคอยที่จะเผชิญการคุกคามจากสภาวะโลกร้อนที่นำพาน้ำทะเลมาเยือนหน้าประตูบ้านปีละน้อย
          และอีกไม่นานภูมิศาสตร์ที่แท้จริงของเวนิสก็จะปรากฏโฉม คือการคืนกลับเป็นหนึ่งเดียวกับท้องทะเล

       

         
          ฉันหลงรักเวนิสในตัวตนที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก ไม่ใช่เวนิสแบบคาร์นิวาลในเทศกาลท่องเที่ยวที่ผู้คนหลั่งไหลไปแย่งชิงพื้นที่ อาหาร สินค้า รวมทั้งหน้ากากคาร์นิวาล เอกลักษณ์แห่งเวนิส
          ฉันหลงรักยามเช้าตรู่ ห้วงขณะที่ทางเดินริมคลองใหญ่ร้างผู้คน แต่แดดสีทองไม่เคยเบื่อหน่ายจะฉายแสงทาบทับสู่โดมสีขาวสะอ้านของวิหารซานตามาเรีย
          หลายปีก่อนโน้น เวนิสคือความสุขยามเช้าที่ได้ทอดน่องรับอรุณเรืองไปกับใครบางคนที่คุยได้ไม่เบื่อ ไม่มีหน้ากากของความแปลกหน้ามาขวางกั้น ไม่มีท่าทีความห่างเหินที่ต้องรักษา ไม่ต้องระมัดระวังยามพูดจา หัวเราะ หรือทอดถอนใจ 
          เพื่อนร่วมทางแบบนี้นับวันมีแต่จะลดน้อยถอยลงตามวัยที่เพิ่มขึ้นและบทบาทที่เปลี่ยน แปลงไป และในที่สุดก็จะหายสาบสูญไปจากชีวิตเรา เหลือไว้แต่คนแปลกหน้าที่พูดจาสื่อสารคนละความหมายกับความในใจที่แท้... ไม่ต่างกับตอนที่เวนิสใส่หน้ากาก

         

          ฉันหลงรักร้านกาแฟเล็กๆ ที่เรียงรายอยู่ริมคลอง ตั้งเก้าอี้ล้ำทางเดินเชิญชวนให้แวะพักอาบแสงตะวัน จิบเอสเพรสโซเข้มข้นแบบกาแฟอิตาเลียนแท้ที่โชยกลิ่นจรุงไปทั่วคุ้งน้ำ
          ใครบางคนก็ชอบที่จะอาศัยเอสเพรสโซเป็นเพียงทางผ่านของการสื่อสารเพื่อผูกมิตร บนโต๊ะสวยริมทางเท้า กาแฟหลายแก้วเย็นชืดไปแล้ว แต่บทสนทนาเพิ่งออกรส บางทีคนแปลกหน้าก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิทได้เพียงแค่เดินชนกันบนถนน หรือไม่ก็แค่รอคิวซื้อกาแฟร้อนๆในคาเฟ่เดียวกัน
          และฉันก็หลงรักเพียซซ่า ซานมาร์โก้ ยามพลบค่ำที่รวมทุกอย่างซึ่งเป็นเวนิสไว้ที่นั่น ประดุจห้องรับแขกที่ไม่เคยเบื่อหน่ายในการต้อนรับผู้คน ใครอยากนั่งเล่นเพื่อพูดคุยสังสรรค์ อยากดื่มกิน หรือเดินชมโบสถ์ยุคไบแซนไทน์อันวิจิตร ห้องโถงมหึมาแห่งนี้ก็เปิดประตูต้อนรับอย่างเต็มใจทุกฤดูกาล
          คนจำนวนมากมาเวนิสเพื่อจะเปิดหน้ากากของเธอออกให้เห็นเนื้อใน แต่ใครบางคนก็มาเพื่อจะเลือกซื้อหน้ากากปิดบังตนเองไว้
          กระนั้น ความรัก ความชัง ก็ยังลอดผ่านหน้ากากอันเย็นชาออกมาได้
         

         
          คิดถึงเธอเวนิส...และคิดถึงเขา เราคงไม่มีวันได้ไปทีนั่นด้วยกันอีกแล้ว
          แน่ล่ะ คนบางคนมีไว้แค่คิดถึง มิใช่ให้อยู่ข้างๆ และสถานที่บางแห่งก็ไม่ควรไปซ้ำให้โหยหา
          ......

         สุมิตรา จันทร์เงา
         #ความคิดถึงทำให้หัวใจอ่อนหวาน